就
jiù
就 भन्छ, दुई बिन्दुबीच खाली ठाउँ छैन
चित्र दुई थोप्लालाई एकअर्कामा टाँसेको तस्बिर। बीचमा केही छिरेको छैन, न पर्खाइ, न सर्त, न अर्को विकल्प। उही आठ बजे भए पनि 就 ले पहिल्यै भन्छ, 才 ले बल्ल भन्छ: 就 दुई थोप्ला टाँसिएको तस्बिर हो, 才 तिनका बीचमा लामो खाली ठाउँ ओछ्याइएको तस्बिर।
就 मा यो चित्र कहाँ देखिन्छ
-
पुग्नुअघि खाली ठाउँ छैन
我马上就到。
wǒ mǎshàng jiù dào
म भर्खरै पुग्दै छु।
रिसिभर राख्नासाथ त्यही सासमा ढोकाको घण्टी बज्छ।
-
सोचेभन्दा छोटो खाली ठाउँ
他八点就来了。
tā bā diǎn jiù lái le
उहाँ त आठ बजे नै आइसक्नुभएको थियो।
समयतालिकामा नौ बजे लेखिएको छ, तर आठ बजेकै कोठामा उहाँ बसिसक्नुभएको छ।
-
सर्त र नतिजाबीच खाली ठाउँ छैन
你去我就去。
nǐ qù wǒ jiù qù
तिमी गयौ भने म पनि जान्छु।
तिम्रो खुट्टा सँघार नाघ्नासाथ मेरो जुत्ता पनि ढोकाबाहिर निस्किन्छ।
-
अर्को विकल्प अट्ने ठाउँ छैन
我就要这个。
wǒ jiù yào zhège
मलाई यही चाहिन्छ।
र्याकभरि दौडिएको औँला अन्त कतै नरोकिई सोझै एउटैमा बस्छ।
-
सिक्नु र गर्नुबीच खाली ठाउँ छैन
学了两天就会了。
xué le liǎng tiān jiù huì le
दुई दिन सिकेरै गर्न थालिहाल्यो।
किताबको पहिलो दुई पाना मात्र दोब्रिएको छ, तर हात भने अल्झिनै नअल्झी चलिसकेको छ।
उही आठ बजे भए पनि 就 ले पहिल्यै भन्छ, 才 ले बल्ल भन्छ। नाप घडीको होइन, बोल्नेको अपेक्षाको हो।
सबै एउटै चित्रमा
रिसिभर राख्नासाथ बज्ने घण्टीले पुग्नुअघि खाली ठाउँ छैन भन्छ; नौ बजेको भेटमा आठ बजेकै कुर्सी भरिनुले खाली ठाउँ सोचेभन्दा छोटो भयो भन्छ। तिम्रो खुट्टा र मेरो जुत्ता सँगै निस्कनु सर्त र नतिजाबीच खाली ठाउँ नहुनु हो, औँला सोझै एउटैमा बस्नु अर्को विकल्प अट्ने ठाउँ नहुनु हो, अनि दुई पाना पल्टाएरै हात चल्नु सिक्नु र गर्नुबीच खाली ठाउँ नहुनु हो। पाँचै तस्बिरमा दुई थोप्लाबीच केही छिर्न पाएको छैन। 就 लाई चाँडै नभनी बीचमा केही छैन भनी पढ्दा चौथो प्रयोग पनि सँगै खुल्छ।