就/才
jiù / cái
就 र 才 ले समय होइन, बोल्नेको अपेक्षा नाप्छन्
चित्र समयको रुलरमा एउटै धर्को छ — यति बेलासम्म त हुन्छ होला भन्ने ठाउँ। त्यो धर्कोअघि सकियो भने 就, नाघेर गयो भने 才। 已经 ले भइसक्यो भन्ने तथ्य मात्र भन्छ, 才 ले अहिले बल्ल? भन्ने गुनासो पनि थप्छ। दस बजे नै भए पनि 已经十点了 ले समय सुनाउँछ, 十点才到 ले ढिलो भयो भनी गनगन गर्छ।
就/才 मा यो चित्र कहाँ देखिन्छ
-
सोचेभन्दा चाँडो
他七点就到了。
tā qī diǎn jiù dào le
उहाँ त सात बजे नै आइसक्नुभएको थियो।
आठ बजेको भेट हो तर सात बजे नै आसनमा बसेर पत्रिका खोलिसकेको दृश्य
-
सोचेभन्दा ढिलो
他十点才到。
tā shí diǎn cái dào
उहाँ दस बजे बल्ल आउनुभयो।
चिसो भइसकेको खानाअगाडि बसिरहँदा दस बजे बल्ल ढोका खुलेको दृश्य
-
सोचेभन्दा कम मिहिनेत
我看一遍就记住了。
wǒ kàn yí biàn jiù jì zhù le
एकपटक हेरेपछि नै याद भयो।
किताब एकपटक बन्द गरेर आँखा चिम्लिँदै त्यही पाना जस्ताको तस्तै भनिदिएको दृश्य
-
सोचेभन्दा बढी मिहिनेत
我看了三遍才记住。
wǒ kàn le sān biàn cái jì zhù
तीनपटक हेरेपछि बल्ल याद भयो।
त्यही पाना तेस्रो पटक पल्टाएर पढेपछि बल्ल किताब बन्द गरेको दृश्य
-
सर्त र नतिजाबीच खाली ठाउँ नहुनु
你来了我就走。
nǐ lái le wǒ jiù zǒu
तपाईं आउनुभयो भने म तुरुन्तै जान्छु।
ढोका खुलेर उहाँ भित्र पस्ने त्यही क्षणमा झोला बोकेर आधा उठिसकेको दृश्य
यहाँ 才 आउँदैन; 才 भइसकेको कुरामा मात्र जोडिन्छ।
सबै एउटै चित्रमा
सात बजे नै आइपुग्नु र एकपटक हेरेरै याद हुनु — दुवै आफैँले कोरेको धर्कोअघि सकिन्छन्, त्यसैले 就। दस बजे बल्ल आउनु र तीनपटक हेरेपछि बल्ल याद हुनु — दुवै त्यो धर्को नाघ्छन्, त्यसैले 才। अन्तिम वाक्यमा धर्को घडीमा होइन, सर्तमा कोरिएको छ: तपाईं पस्ने क्षण र म उठ्ने क्षणबीच खाली ठाउँ नै छैन। यी दुई अक्षरले घडी पढ्दैनन्, अपेक्षाले कोरेको धर्कोबाट कति चुक्यो भन्ने पढ्छन्।