起
qǐ
भुइँमा टाँसिएको कुरा उठ्छ: 起
चित्र भुइँमा थिचिएर बसेको कुरा बिस्तारै माथि उठ्ने भाव। 起 भुइँबाट उठ्नु हो; 落 चाहिँ माथि रहेको कुरा झरेर फेरि भुइँमा बस्नु हो।
起 मा यो चित्र कहाँ देखिन्छ
-
शरीर ओछ्यानबाट उठ्छ
我每天六点起床。
wǒ měitiān liù diǎn qǐchuáng
म हरेक दिन छ बजे उठ्छु।
सिरकले थिचिएको शरीर छाती अगाडि उठाउँदै ओछ्यानबाट माथि उठेको दृश्य
-
बसेको ठाउँबाट उठ्नु
请大家站起来。
qǐng dàjiā zhàn qǐlái
सबै जना उठ्नुहोस्।
कुर्सीमा टाँसिएको कम्मर छुट्दै मान्छेको लहर एकैसाथ उभिएको दृश्य
-
समय यहीँबाट उठ्छ
从明天起，我要早点睡。
cóng míngtiān qǐ, wǒ yào zǎodiǎn shuì
भोलिदेखि म चाँडै सुत्छु।
पात्रोको भोलिको कोठाबाट एउटा तीर माथितिर तन्किन थालेको दृश्य
-
उठाउने बल पुग्दैन
这个太贵，我买不起。
zhège tài guì, wǒ mǎi bu qǐ
यो निकै महँगो छ, म किन्न सक्दिनँ।
मूल्यको ट्याग उठाउन खोज्दा हात नै नपुगेर सामान भुइँमै टाँसिएजस्तो देखिएको दृश्य
买不起 भनेको सामान नपाइनु होइन, 'त्यो मूल्य थेग्ने बल नहुनु' हो। सामान नै नभए 买不到 भनिन्छ।
-
अनुहार उठाउनै सकिँदैन
对不起，我来晚了。
duìbuqǐ, wǒ lái wǎn le
ढिलो आएकोमा माफ गर्नुहोस्।
लाजले टाउको भुइँतिर थिचिएर अर्कोको अनुहारसम्म उठ्नै नसकेको दृश्य
对不起 भनेको अर्कोको अगाडि उभिएर अनुहार उठाउन नसक्ने चित्र हो।
सबै एउटै चित्रमा
起 भनेको भुइँमा थिचिएको कुरा माथि उठ्ने चित्र हो। शरीर ओछ्यानबाट उठ्यो भने बिउँझनु हुन्छ, कम्मर कुर्सीबाट उठ्यो भने उभिनु हुन्छ, तीर भोलिको कोठाबाट उठ्यो भने भोलिदेखि हुन्छ। तर उठ्न सकेन भने अर्थ उल्टिन्छ — मूल्य उठाउने बल पुगेन भने किन्न सकिँदैन, अनुहार थिचिएरै रह्यो भने त्यो माफी माग्नु हुन्छ। त्यसैले 起 ले सधैँ एउटै प्रश्न सोध्छ — उठाउने बल छ कि छैन।